შემოდგომის ფრაგმენტი

ოჰ! ეს ფოთლები, ფენილი ქარით,ეს მწუხარე და ნაზი ზმანება,ეს ყვავილები, ეს ცა, მითხარით,არავის თქვენგანს არ ენანება?

ჰაერი ოხრავს ფოთლების ფენითღონემილეულ მზის დაღალვაში,და ბილიკებზე წყნარი მოწყენითდაბინდულ წყვილად მიდის ქალ-ვაჟი.

ცხოვრობდა ვინმე... გულში ფარულიუთრთოდა ციურ შუქთა კამარა:ამქვეყნად სურდა მას სიყვარული,მაგრამ ვერავინ ვერ შეიყვარა!

იყო მეორე: დასწვეს, დადაგესვნებებმა მისი მხურვალე გული,როდესაც ვარდთა სისხლიან ბაგესეწაფებოდა თვალდახუჭული.

ამ დღეებს მისდევს ჩუმი განდობა,ფერფლდება თვალთა ბანოვანებადა ასე მჭკნარი ახალგაზრდობანუთუ არავის არ ენანება?

ჰაერში ოხრავს ფოთოლთა ჩრდილი:სწუხს ლაჟვარდების მსუბუქი ქაფი: -და შემოდგომის გზებზე დაღლილიმიდიან - გრეი და ზეინაბი.