შიში

ქალაქში შიშია,ქუჩებს და მოედნებსბურჟედ და მოლჲერადმოედო ხოლერა.და თეთრი ეტლებიმიჰქრიან.სკდებიან კედლები.მე მიფიქრია:ამნაირ დღეებზე ჩუმად დაცბიერად.ცხედრები, ცხედრები...ხოლერა, ხოლერა.და როგორც მხედრები,როგორც ცა-იერად,მეწყერად, სამუმადგვედება ეს ჭირი.მზე ჩავა, ამოვა,ყოველთვის შავია!ნიავიც სავსეახოლერით!წინ მიაქვთ კუბო,ქალაქი ფითრდება...მან შეამჩნია,რომ ბერდება,ძლიერ ბერდება:იქ ყველამ იცის,რომ დღეს თუ ხვალშეუერთდება მქროლავობასდაშეჩერდება.მეზობელს, რომელსაცთითი არ სტკენია -მთავრობამ ზედ კარზეკირი მიუყარა!და შემდეგ (ჯანმრთელი)გაგზავნა... იმ ეტლით!ამაოდ ტანჯულიუცხადებს ექიმებს:- „მე ავადარა ვარ!“ვინ მოვა მსაჯულად?არავინ!მზე ჩავა, ამოვა,ყოველთვის შავია!ნიავიც სავსეახოლერით!მთვარესაც ედებაბაცილა!ხეებიც ხმებიან!სახლებზე ფარდებიარ შეირხევიან.და ერთ დღეს...ხოლერა...ის...მთვარესაც ედებაბაცილა!

ფანჯრებზე ფარდებიარ შეირხევა.გადადგამს ერთ ნაბიჯსსრულიად ცოცხალიდაუცებ ეცემა.ოპერაშიმე ვხედავ, გადასძვრათმსმენელებს ტყავებითავების სარქველიდან.(ეს ხდება უეცრად).დადიან ჩონჩხები:ხოლერა, ხოლერა!ქალაქს დაღუპვა ელის!ამაოდ გულიაევსება წინათგრძნობებით,დადგება სიჩუმე:დაღუპვა ელის:შავი აჩრდილისწუხს:დაღუპვა ელის!ტკივილებით გამწარებულიღრღნის მიწას...ეძახის...ვინ ისმენს?არავინ, არავინ:ის იღუპება!რაა ყორნის ხმა?რას ნიშნავს ვაზა გატეხილი?